>>My World : My Y << Yun+Jae forever

เวินมันตอนดูเอเอฟนี้ละ ดูแล้วก็แต่ง สดๆ..สนองนีดส์ตัวเอง

ไม่มีพล๊อต..แต่หลังจากที่ปิดทีวีไป รู้แล้วละว่าต้องแต่งแบบไหน 55+ / ตอนนี้เอาเท่านี้ไปดก่อนนะคะ

หมายเหตุ : เรื่องนี้เป็นจินตนาการของคนแต่งเองล้วนๆ..ไม่เกี่ยวข้องกับ น้องทั้งสองคน / มันคือการจิ๋นคู่เต๋า

คชา ของเราล้วนๆ ใครไม่ชอบไม่เห็นด้วยยังไง ปิดค่ะ.. thk ka



---





Kacha ..side :

..วุ่นวาย..

คำๆนี้ดังก้องอยู่ในหัว

ผมรู้ว่าผมคงจะเป็นคนที่ไม่ดีเอามากๆที่คิดอย่างนั้นกับเหตุการณ์ในวันนั้น .. หากแต่ ผมเองก็คงจะกลายเป็นคนโกหกอีกถ้าบอกว่า ชอบ บรรยากาศแบบนี้

การได้เจอเพื่อนนักล่าฝันด้วยกัน ..ได้กลับมาอยู่ในบรรยากาศที่เหมือนครั้งแรกอีกครั้ง มันช่างดูอบอุ่น..

ทุกคนดีใจและตื่นเต้นกับการได้พบเพื่อนที่ออกจากบ้านไปทั้ง 18 คน .. จึงทำให้ตอนนี้ในบ้านเต็มไปด้วยเสียงพูดคุยที่จอแจ เต็มไปด้วยคนมากมายที่เดินขวักไขว่ โอบกัน กอดดัน แซวกัน เล่นกัน

ผมมองพวกเขาเหล่านั้นด้วยความรู้สึก ตื้นตันในใจ ทว่าความรู้สึก วิตก ก็ค่อยๆผุดขึ้นมา..สิ่งแรกที่นึกถึงคือ การแสดงสดของตัวเองที่อิมแพ็ค..  จนเผลอหลุดปากบ่นกับครูรักเรื่องซ้อมจนได้ !

และถึงจะได้รับคำแนะนำมาว่า น่าจะแบ่งห้องกันซ้อม แต่ความกังวลในใจก็ยังไม่หายไป กลับกัน มันดูจะทวีคุณ์มากขึ้นเรื่อยๆ เมื่อเสียงจอแจในบ้านยังไม่ลดเดซิเบลความดัง และภาพตรงหน้าก็ยังเต็มไปด้วยผู้คนที่เดินผ่านไปมาจนดูวุ่นวาย

จะว่าอย่างไรดี ..มันเหมือนผมกำลังยืนเคว้งอยู่ในคลื่นมนุษย์ ..ยิ่งคนมากเท่าไร ผมกลับรู้สึกเหมือนตัวเองจะค่อยๆเลือนราง คล้ายถูกกลืนกินความเป็นตัวเอง ..ความมั่นใจที่เคยมี ก็ไม่รู้ว่าหายไปไหน
 
ถึงแม้ว่า คชา คนนี้จะไม่ได้มีแค่หน้าเดียวแล้ว.. ถึงแม้ว่าผู้ชายที่ชื่อ นนทนันท์ คนนี้จะเริ่มพูดเก่งและมีมนุษย์สัมพันธ์กับผู้คนได้มากขึ้นแล้วก็ตาม ..แต่ ‘ ของขวัญ ’ วันนี้ก็ทำเอาช็อคจนดูเหมือน คชาคนเก่า กำลังจะกลับมา 

คิ้วที่เดี๋ยวนี้ไม่ค่อยขมวดเข้าหากัน ตอนนี้มันแทบจะผูกกันเป็นโบว์อยู่แล้ว..ยิ่งเหลียวมองข้างๆแล้วไม่เจอ คนที่เคยอยู่เป็นประจำ ก็ยิ่งทำให้รู้สึกเคว้งคว้างกว่าเดิม

ผมยังคงยืนปักหลักอยู่ที่เดิม ทว่าก็ใช้สายตากวาดหา คนๆนั้น ท่ามกลางเพื่อนๆและคุณครู และในที่สุดมันก็หยุดลงที่คนๆหนึ่งที่ใส่เสื้อลายเดียวกันกับผมวันนี้

เต๋า .. ยืนอยู่อีกฝั่งของผม เราห่างกันคนละมุมห้อง แค่คนละฝากกันเท่านั้นเอง แต่ทำไมนะ ..

.. ทำไม มันดูเหมือน ไกล ..ไกลกว่านั้น

ความแตกต่างระหว่าง ‘วันนี้’ กับ ‘เมื่อวาน’ มันมากเกิน และเร็วเกินไปจนผมตั้งตัวไม่ทัน

.. ผมหวังนะ หวังไว้ในใจว่าเขาอาจจะเผลอหันมามองผมบ้าง .. แม้ว่าคนในบ้านจะเยอะและวุ่นวายมากแค่ไหน แต่ผมก็ยังอดแอบคิดไม่ได้ว่าบางทีเราอาจจะได้สบตากัน.. และถ้ามันเป็นเช่นนั้นจริง ผมคงมีความกล้าพอที่จะเดินไปหาเขา เดินเข้าไปร่วมกลุ่มกับพวกเพื่อนๆ ..ไปยืนในที่เดิมของผม ..ข้างๆเต๋า

ทว่ากำแพงมนุษย์ที่เดินกันขวักไขว่ก็ปิดกั้น แม้ว่าผมจะจ้องเขานานแค่ไหนก็ตาม ..แต่เต๋าก็ไม่สังเกต
ยิ่งเห็นเขากำลังคุยสนุกเพลิน ผมก็ยิ่งรู้สึกเหมือนจะถูกทิ้ง คล้ายตัวเองกำลังจะค่อยๆเลือนหายไปเสียจริงๆ

...

 

 



TBA

ไว้วันหลังค่อยมาอีดิท + เรียบเรียงใหม่นะคะ ตอนนี้ไปนอนก่อนล่ะ

/ แอบรอโมเมนท์ เต๋าคชาอยู่นะจ๊ะ สู้ๆๆจ๊า